Vështrime
Gjithçka nisi me një pyetje të thjeshtë
Historia ime personale që qëndron pas idesë
Çdo ide e madhe nis diku. Ndonjëherë me një problem, ndonjëherë me një përvojë, e ndonjëherë me një pyetje të thjeshtë që nuk ju hiqet nga mendja.
Për mua, MyCivic nisi me një pyetje.
Mendoja se sa shumë kishte ndryshuar bota për shkak të diçkaje kaq të thjeshtë, mundësisë që njerëzit e zakonshëm të ndajnë përvojat e tyre dhe të dëgjohen.
Shikoni kompanitë si Amazon, Google dhe shumë të tjera. Çdo ditë, miliona njerëz lënë vlerësime, shkruajnë komente, ndajnë zhgënjimet e tyre, shprehin kënaqësinë e tyre dhe propozojnë përmirësime. Ajo që më magjepste nuk ishte teknologjia që qëndronte pas këtyre platformave. Ishte fuqia që ato u kishin dhënë njerëzve.
Për herë të parë, një klient i zakonshëm mund t'i thoshte publikisht një kompanie globale çfarë funksiononte, çfarë dështonte dhe çfarë duhej të ndryshonte. Dhe kompanitë mësuan të dëgjojnë.
Sigurisht, jo çdo vlerësim çoi në një përmirësim dhe jo çdo kompani dëgjonte në të njëjtën masë. Por parimi ishte i fuqishëm. Reagimet e klientëve u bënë një burim thelbësor informacioni. Ato i ndihmuan kompanitë të dallojnë problemet, të përmirësojnë shërbimet e tyre, të kuptojnë pritjet dhe të ndërtojnë marrëdhënie më të forta me njerëzit të cilëve u shërbenin.
Dhe vazhdoja të mendoja për një gjë.
Nëse kompanitë më të mëdha në botë e kuptojnë vlerën e dëgjimit të klientëve të tyre, pse qytetet dhe komunat tona të mos i dëgjojnë qytetarët e tyre në të njëjtën mënyrë?
Ajo pyetje më mbeti në mendje.
Sepse, po ta mendoni mirë, marrëdhënia mes qytetarit dhe komunës së vet është shumë më e rëndësishme se marrëdhënia mes një klienti dhe një dyqani në internet.
Nëse një pako mbërrin me vonesë, mund të ankohemi. Nëse një restorant na zhgënjen, mund të lëmë një vlerësim. Nëse një produkt nuk i plotëson pritjet tona, mund ta vlerësojmë, të shpjegojmë pse dhe ndonjëherë të ndikojmë në mënyrën se si përmirësohet.
Po çfarë ndodh kur rruga që fëmijët tanë përshkojnë për në shkollë nuk është e sigurt? Kur dritat e rrugës nuk funksionojnë? Kur parku ku familjet kalojnë pasditet e tyre është lënë pas dore? Kur një shërbim komunal dështon, ose kur një qytetar i zakonshëm ka një ide të mirë që mund ta bënte më të mirë lagjen e vet?
Ku shkon ai zë? Kush e dëgjon? Kush merr përgjegjësi? Dhe, më e rëndësishmja, si shndërrohet ai zë në ndryshim të vërtetë?
Fillova të kuptoja se në këtë tablo kishte diçka thelbësisht të gabuar.
Kishim ndërtuar një botë ku njerëzit mund të vlerësonin lehtësisht një palë këpucë, por shpesh e kishin të vështirë të ndikonin në cilësinë e jetës në lagjen e tyre.
Ky mendim më shqetësonte thellësisht.
Sepse qytetet nuk janë vetëm rrugë, ndërtesa, institucione publike dhe infrastrukturë. Qytetet janë njerëz. Janë vendet ku rriten fëmijët tanë, ku plaken prindërit tanë, ku ndërtojmë kujtimet tona, ku punojmë, ëndërrojmë, luftojmë dhe shpresojmë për një të ardhme më të mirë.
Dhe besoj se njerëzit që jetojnë në këto qytete duhet të kenë një zë me peshë në mënyrën se si ato zhvillohen.
Nuk kam besuar kurrë se qytetarët duhet të dëgjohen vetëm një herë në katër vjet, kur votojnë në zgjedhje. Demokracia nuk mund të zhduket thjesht në periudhën mes zgjedhjeve. Marrëdhënia mes qytetarëve dhe qeverisjes së tyre vendore duhet të jetë e vazhdueshme, transparente dhe e ndërtuar mbi përgjegjësi të ndërsjellë.
Por kuptova edhe diçka tjetër.
Komunat përballen me sfida të jashtëzakonshme. Nga kryetarët e komunave dhe administratat e tyre pritet të menaxhojnë përgjegjësi të panumërta, shpesh me burime të kufizuara, informacione të fragmentuara dhe pritje gjithnjë në rritje të publikut. Të dëgjosh mijëra qytetarë është një gjë. Të kuptosh shqetësimet e tyre, të identifikosh prioritetet, të koordinosh sektorët dhe t'i shndërrosh ato shqetësime në rezultate të matshme është një sfidë krejtësisht tjetër.
Nuk doja të krijoja thjesht edhe një vend tjetër ku njerëzit të mund të ankoheshin.
Doja të krijoja një mënyrë që qytetet të dëgjonin, të kuptonin, të vepronin dhe të përmirësoheshin.
Një sistem ku shqetësimi i një qytetari nuk do të humbiste thjesht në një kuti postare. Ku problemet e përsëritura mund të nxirrnin në pah modele. Ku udhëheqësit e komunave mund të shihnin se çfarë kishte më shumë rëndësi për komunitetet e tyre. Ku sektorët mund ta koordinonin punën e tyre, ku përparimi mund të ndiqej dhe ku vendimet mund të udhëhiqeshin gjithnjë e më shumë nga informacioni real dhe jo nga supozimet.
Përfytyroja një qytet ku teknologjia mund ta shkurtonte distancën mes njerëzve që jetojnë aty dhe njerëzve që janë përgjegjës për ta udhëhequr atë.
Një qytet ku kryetari i komunës mund të kuptonte jo vetëm çfarë po ndodhte në gjithë administratën, por edhe çfarë po përjetonin qytetarët në jetën e tyre të përditshme. Një qytet ku të dëgjuarit nuk ishte një gjest politik, por një pjesë thelbësore e qeverisjes.
Ky ishte fillimi i MyCivic.
Ajo që nisi si një ide për reagimet e qytetarëve u shndërrua gradualisht në një vizion shumë më të madh: një qendër komandimi inteligjente që i ndihmon kryetarët e komunave të udhëheqin administrata komunale më të zgjuara, më të shpejta dhe më llogaridhënëse.
Sepse kuptova se t'u jepje zë qytetarëve ishte vetëm gjysma e zgjidhjes.
Gjysma tjetër ishte t'u jepje udhëheqësve të komunave mjetet për të reaguar në mënyrë efektive.
Dhe pikërisht kjo e bën këtë mision kaq personal për mua.
Nuk dua që MyCivic të jetë thjesht edhe një kompani tjetër teknologjike që u shet softuer komunave. Dua që ajo të kontribuojë në një kulturë tjetër të qeverisjes vendore. Një kulturë ku të dëgjuarit bëhet zakon, llogaridhënia bëhet e dukshme dhe përmirësimi bëhet i vazhdueshëm.
E di që teknologjia, më vete, nuk mund ta zgjidhë çdo problem. Ajo nuk mund ta zëvendësojë udhëheqjen e përgjegjshme, vullnetin politik apo përkushtimin e njerëzve që punojnë në administratën publike.
Por besoj se teknologjia mund ta bëjë më efektive udhëheqjen e mirë. Ajo mund t'i bëjë problemet më të vështira për t'u shpërfillur, prioritetet më të lehta për t'u kuptuar dhe përparimin më të lehtë për t'u matur.
Mbi të gjitha, ajo mund të ndihmojë që të rikthehet diçka që shumë shpesh mungon mes qytetarëve dhe institucioneve publike.
Besimi.
Dua që qytetarët ta ndiejnë se mendimet e tyre kanë rëndësi, jo sepse dikush premton t'i dëgjojë gjatë një fushate zgjedhore, por sepse mund ta shohin që shqetësimet e tyre kuptohen dhe që po bëhet diçka.
Dua që kryetarët e komunave të kenë një pamje më të qartë të qyteteve të tyre, jo vetëm përmes raporteve dhe statistikave, por përmes përvojave të vërteta të njerëzve të cilëve u shërbejnë.
Dhe dua që komunat të zhvillohen jo thjesht sepse teknologjia po përparon, por sepse njerëzit që jetojnë aty meritojnë diçka më të mirë.
Kur mendoj për të ardhmen e MyCivic, potencialin e saj nuk e mat vetëm me numrin e komunave që përdorin platformën.
Mendoj për ndryshimet e vogla që mund të kenë një ndikim të jashtëzakonshëm në jetën e përditshme të dikujt. Një rrugë më e sigurt. Një kënd lojërash i riparuar. Një shërbim komunal më i shpejtë. Një problem i zgjidhur më në fund, pas muajsh shpërfilljeje. Një qytetar që kupton se ia vlejti të ngrinte zërin.
Këto mund të duken fitore të vogla. Por mijëra fitore të vogla mund ta shndërrojnë një qytet të tërë.
Dhe ndoshta pikërisht kjo më ka motivuar që në fillim fare. Bindja se ndryshimi domethënës nuk nis gjithmonë me një vizion të madh politik apo me një investim të stërmadh.
Ndonjëherë, nis me dikë që shtron një pyetje të thjeshtë.
Nëse kompanitë mund të bëhen më të mira duke dëgjuar klientët e tyre, pse qytetet nuk mund të bëhen më të mira duke dëgjuar qytetarët e tyre?
Ia bëra vetes këtë pyetje.
Dhe vendosa të bëj diçka për këtë.
Ja pse ekziston MyCivic.
Sepse besoj se e ardhmja e qyteteve tona nuk duhet të formësohet vetëm brenda zyrave komunale.
Ajo duhet të formësohet së bashku me njerëzit që i quajnë këto qytete shtëpinë e tyre.